นอกจากปัจจัยสี่แล้วปัจจัยที่ห้าสำหรับผมนั้น ไม่ใช่รถยนต์แน่นอน
ตลอดเวลาเดือนสองเดือนที่ผ่านมา ชีวิตต้องพบอะไรหลายอย่างเป็นบทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิต อย่างที่ไม่เคยเข้าเรียนมาก่อน....
ปัจจัยที่ห้าสำหรับผม...คือ แรงจูงใจ บางทีจะเรียกว่าแรงบันดาลใจก็ได้
เมื่อเราค้นพบแรงจูงใจในเป้าหมายที่ชัดเจนของชีวิตแล้ว ความเหน็ดเหนื่อย ความน่าเบื่อ ความเบื่อหน่ายในชีวิตกลับเป็นเรื่องขี้ประติ๋ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นอะไรนิดอะไรหน่อยมันก็ดูเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อใจเราเกาะติดเป้าหมายที่ชัดเจนแล้ว เรื่องอื่นไม่ใช่สาระอีกต่อไป มีเพียงเรากับเป้าหมายเท่านั้น

เช่นเดียวกับสารคดีNHKที่ไปเฝ้าติดตามการฝึกของไมเคิล เฟลป์ก่อนจะแข่งโอลิมปิคที่ปักกิ่ง ตอนท้ายเป็นฉากตอนท้ายหลังซ้อมเสร็จ เฟลป์นอนแช่ตัวในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะพูดอะไรออกมานั้น เฟลป์เผยอรอยยิ้มตรงมุมปากเล็กๆ พร้อมกับบอกว่า...ผมไม่รู้หรอกว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร ผมรู้แต่ว่าผมรอเวลากลับบ้าน กลับไปหาครอบครัว....ที่เฟลป์พูดถึงการกลับบ้านนั้นคือช่วงหลังแข่งเสร็จ บ้านอีกความหมายหนึ่งคือ สระที่เขาต้องลงแข่ง

ชีวิตที่หาเป้าหมายเจอและพบแรงจูงใจนั้น...เป็นอะไรที่วิเศษมาก